poniedziałek, 4 stycznia 2016

Alien: Ślusarz i Elektryk

  


Jeśli któryś z klasycznych filmów SF zasługiwał na grę wbijającą gracza w rolę zaszczutej ofiary, to z pewnością Obcy. Powracający do klaustrofobicznego klimatu dzieła Ridleya Scotta "Alien: Isolation" spotkał się z entuzjastycznymi ocenami. Czy z punktu widzenia nie tylko gracza, ale i fana serii tytuł ten rzeczywiście jest przełomowy?

Każdy miłośnik staroszkolnego SF, nie tylko "Aliena", powinien, choć na chwilę, odpalić tę grę. Odwzorowanie wnętrz statków i stacji kosmicznej, interfejsów komputerowych w stylu lat 70 XX wieku, cały klimat otoczenia jest imponujący. Nieźle wyglądają też nasi przeciwnicy - oczywiście alien, ale także mordercze androidy o anonimowych twarzach i monotonnych głosach, które wydają się jeszcze bardziej obce niż sam obcy.

Sama rozgrywka trzyma w napięciu. Polega głównie na przemykaniu się ciemnymi korytarzami, chowaniu się po szafkach i tunelach z czujnikiem ruchu w ręku. Z obcym walki właściwie nie ma, jest on nieśmiertelny. Można jedynie zmusić kreaturę do odwrotu przy pomocy miotacza ognia, co daje kilkanaście sekund oddechu. Wystarczy mały błąd i Ripley zostaje brutalnie zabita, czemu towarzyszy tyleż imponująca, co makabryczna animacja. Autorzy znakomicie opanowali sztukę wzbudzania grozy. Niestety, nie udało im się uniknąć monotonii i tutaj prawie kończą się dobre wiadomości.

Kici kici...
Wyobraźnia twórców gry jest ograniczona jak scenariusz filmu pornograficznego. Trudno liczyć na zaskoczenie, gdy każdy zwrot akcji prowadzi do tego samego. Nasza bohaterka Amanda Ripley (córka znanej z filmów Ellen) głównie włącza i wyłączania zasilanie do jakichś maszyn. Ponadto jeszcze otwiera drzwi. Raz są na nich blokady mechaniczne, innym razem wymagane są klucze elektroniczne, hakowanie lub palnik (wszystko w kilku odmianach) oraz oczywiście trzeba włączyć prąd. Nietrudno wyobrazić sobie, że takie misje mogłyby być generowane przez komputer w nieskończoność.

Przyszłość widziana z lat 70.
Sama fabuła jest szczątkowa, wszystkie występujące postaci służą tylko do tego, by dawać zadania Ripley. Czasem giną i są zastępowane przez inne, co nie sprawia żadnej różnicy, bo i tak nie budzą emocji. Nasza bohaterka zawsze znajduje się w roli pionka gotowego coś włączyć, odłączyć lub otworzyć. Nieco ciekawsze są audiodzienniki i zapisy w komputerach, które sączą historię upadku stacji kosmicznej. Ten mało oryginalny zabieg wciąż się sprawdza.

Dużo było słychać o inteligencji, którą w grze będzie obdarzony obcy. W praktyce chodzi chyba o to, że zapoznał się z materiałem źródłowym i doszedł do słusznego wniosku, że głównym źródłem kłopotów będzie Ripley, tak jak wcześniej jej matka. Obcy jest więc cały czas na karku - nawet gdy nie jest w stanie nic wywęszyć, zawsze kręci się w części stacji gdzie przebywamy. Stwór mało interesuje się innymi ludźmi, chyba że akurat tak mu każe scenariusz, albo wdamy się z nimi w walkę. Androidy natomiast ignoruje kompletnie. Efektem takiego zachowania obcego jest to, że przywyka się do niego niczym do domowego kota. Chodzenie za jego ogonem staje się w pewnym momencie zupełnie naturalne, bo inaczej nie posuniemy się w grze. Możemy chować się godzinami, a i tak zawsze będziemy słyszeć jego wesołe tuptanie w najbliższej okolicy.


Uproszczone wersje androidów czasem lepiej straszą od obcego

Niespodziewanie gdzieś w połowie gry na chwilę wyskakujemy z roli Amandy i dostajemy coś w rodzaju interaktywnego filmu, który jest kopią sceny odkrycia przez załogę Nostromo statku z "Gwiezdnym jockeyem" i kokonów obcego. Dla miłośników dzieła Scotta powinna być to duża przyjemność, bo można swobodnie eksplorować pomieszczenia znane z filmu. Szkoda, że mimo braku faktycznej rozgrywki, dzieje się tam więcej znaczących rzeczy niż w całej reszcie gry. Później wracamy do chowania się po szafkach i tak już do samego końca. Ten jest zresztą tak samo ubogi w pomyślunek, jak cała reszta fabuły. Coś się dzieje i nie wiadomo co, acz skłonny jestem zaryzykować, że pewnie niedługo trzeba będzie jakieś drzwi otworzyć i prąd podłączyć.

Alien: Isolation budzi we mnie mieszane uczucia. Pod pewnymi względami ociera się o wybitność, pozostając przy tym grą tak pustą, pozbawioną duszy i wyobraźni, że krzyczeć się chce. Tego zaś, jak to w kosmosie, nikt nie usłyszy.

wtorek, 29 grudnia 2015

Biała gorączka - Lemmy Kilmister

W 2008 roku napisałem recenzję autobiografii Lemmy'ego. Repostuję żegnając legendę, której legendy się kłaniały. RIP.


W głupawym filmie Airheads był skecz gdzie dwóch metalowców egzaminuje jakiegoś łosia czy jest dostatecznie „true”.
- Kto jest lepszy – mówią – Lemmy czy Bóg?
- Lemmy? – odpowiada facet czując jednak jakiś podstęp. I słusznie.
- Ha! – krzyczy jeden z metalowców. Lemmy TO JEST Bóg!

To uwielbienie dla Lemmy’ego jest charakterystyczne dla rockmetalowego środowiska. Można nawet nie lubić samego Motörhead, ale Lemmy?! O tak, Lemmy to jest po prostu ktoś. Jak to Anglosasi mówią, ma osobowość, która jest larger-than-life. Człowiek-charyzma.

Piszę o tym, bo jestem świeżo po lekturze autobiografii Lemmy’ego pt. „Biała gorączka” (org. White Line Fever – jak ktoś nie wie – nawiązanie do kreski kokainy). Na Zachodzie rzecz ukazała się w grudniu 2002, a do nas trafiła w zeszłym roku, skądinąd w tłumaczeniu Jarosława Szubrychta (dziennikarza muzycznego, który kiedyś darł paszczę w Lux Occulta).

Wywiady z Lemmym są zawsze fantastyczne, więc od dawna bardzo chciałem dorwać tę książkę i przyznam, że mocno mnie zaskoczyła informacja, że jest dostępna w języku Mickiewicza i Kaczyńskich. Nie da się ukryć, że często książki o ekscytujących artystach są nudne (vide pozycja pt. „Deep Purple” Burego / Szmajtera o nie-zgadniecie-jakiej-grupie), ale tu mamy do czynienia z autobiografią, a więc zwierzęciem nieco innym niż zazwyczaj.

Jedyna poważna wada „Białej gorączki” to na początku trochę zniechęcający język. Dużo niepotrzebnych wulgaryzmów, trochę młodzieżyzmów – nie mam pojęcia czy to wina Jaro czy też oryginału, a może i nawet polskiej mowy. Fakt, że wywiady z Lemmym po angielsku czytało mi się lepiej.

Cała reszta, jest po prostu fantastyczna. Lemmy dorastał w latach 50 / 60. Na jego oczach wybuchł rock’n’roll, a jako że jest Angolem to widział początki Brytyjskiej Inwazji, białego elektrycznego bluesa, hard rocka, punka… Opis wczesnego koncertu Beatlesów, podczas którego John Lennon wypłaca obrażającemu go fanowi dwa uderzenia z główki to chyba jeden z najlepszych fragmentów książki.

Jak się można domyślić, obsada jaka przewija się przez Białą gorączkę jest imponująca. Jon Lord z czasów przedpurplowskich, Sid Vicious, Ozzy i Sharon, Lars Urlich, Michael Palin z Monty Pythona. Nawet Eric Clapon wpada, żeby powiedzieć, że zawsze chciał Lemmy’ego poznać. 

Dla mnie szczególnie cenny był opis paru lat przed Motörhead, które Lemmy spędził w grającym psychodelicznego rocka Hawkwind, bo grupa jest i była niszowa, a mi od paru lat bardzo bliska. Jak się okazuje, wyrzucili Lema z zespołu, bo jako fan speedów, brał inne narkotyki niż reszta muzyków… Pada tu parę gorzkich słów o dwulicowości ruchu hippisowskiego.

Narkotyków jest w tej książce dużo, a jeszcze więcej – oczywiście – seksu i rock’n’rolla. Można wręcz powiedzieć, że jest to zbiór anegdot na te trzy tematy. Ponieważ owa trójca łatwo znudzić się nie może, „Białą gorączkę” połyka się jednym tchem. Jeśli widzę jeszcze jakąś wadę w tej książce, to tylko taką, że zbyt wiele historyjek i postaci zostało potraktowanych zbyt skrótowo. Chętnie przeczytałbym więcej o pierwszym spotkaniu z Alicem Cooperem czy współpracy z Ozzym.

Obraz Lemmy’ego jaki się wyłania z tej książki nie będzie dla nikogo zaskoczeniem. Twardy, sarkastyczny, trochę zapatrzony w siebie facet, który potrafi być skurwysynem, ale nigdy hipokrytą. Maniakiem seksualnym jest na pewno. Na ile narkomanem i alkoholikiem – faktycznie trudno powiedzieć. Może aż tak doskonale trzyma się w ryzach – w końcu to istny człowiek z żelaza.

Lemmy często narzeka, że większość fanów zapomina, że zespół nie zakończył kariery po nagraniu Ace Of Spades, którym to sam jest skądinąd cholernie znudzony. 

- Skoro byliśmy tacy świetni, to dlaczego przestałeś nas słuchać po 1980 roku? – pyta jednego z wielu gości, którzy zwierzyli mu się z tego, jakimi wielkimi fanami Motörhead byli. – Ożeniłem się – pada odpowiedź. Lemmy uważa, że to „popierdolone”, ale prawdę mówiąc, chyba jest odwrotnie. Wraz z wiekiem i naciskiem otoczenia, ludzie zazwyczaj wymiękają. Tymczasem za miesiąc od chwili gdy to piszę, Lemmy będzie obchodził 63 urodziny. I to jest dopiero popierdolone, że wciąż jest silnym, kreatywnym gościem, który robi to co chce i kocha, nikim i niczym się przy tym nie przejmując. Tytan rock’n’rolla! Co tu więcej gadać, książkę polecam, a przed naszym bohaterem kapelusze z głów.

środa, 23 grudnia 2015

Fotofuny 2015

Moje lepsze fotki z tego roku... Są co prawda tylko pięć, ale to o pięć więcej niż w zeszłym roku. Wszystkie zrobione Panasonic GH2, czyli sprzętem, którego głównie używam do kręcenia wideo.

Zachem Space Station

Reptalianie startują w wyborach czyli PO Koniec. 
Matka Boska Hellraiserowska pt. I


Matka Boska Hellraiserowska pt. II. Daje łaskę cierpień i upokorzeń modlącym się do niej masochistom
Marząc o Marsie

sobota, 18 lipca 2015

Danzig vs Bromberg

Coś dla ludzi, którzy mnie jeszcze nie widzieli w podwójnej roli. Nagraliśmy na próbie cover "Twist of Cain" Danziga. Jest zmiksowany, ale poza tym to 100% żywiec ze wszystkimi tego konsekwencjami.

wtorek, 14 lipca 2015

Zbrodnia z archiwum Gamblera

Jakiś gość wrzucił na Wykop moje opowiadanie, które ukazało się w piśmie dla graczy komputerowych Gambler i jeszcze napisał, że to jedno z jego ulubionych z tego okresu... Data wydania - lipiec 1998!!! Czyli pisałem to w liceum. Miło, że się w ogóle zachowało, nie mówiąc już o tym, że ktoś to po tylu latach pamięta.

niedziela, 7 czerwca 2015

Do ostatniej kropli krwi w necie

Mój dokument "Do ostatniej kropli krwi" trafił w całości do sieci. Można go zobaczyć na YouTube lub wejść na archive.org, gdzie wisi w postaci MPEG4 (mp4) jako torrent i bezpośredni download.


wtorek, 19 maja 2015

Fanpejcz

Poniżej znajdziesz link do cudownego Fanpejcza Nihil Quest, zrobionego ze zmielonego pierścienia Atlantydów i potartego co najmniej dwukrotnie o zapasową protezę zębową św. Jana Pawła II. Ten opiewający go tekst okrążył świat 76 razy, a jego oryginał znajduje się w Nowej Anglii, u Iana w chacie, albo w robocie, już dokładnie nie pamięta. Już teraz możesz polubić Fanpejcz Nihil Quest, ponieważ ktoś Ci dobrze życzy!
Janina Rosołek z Kędziołków otrzymała zaproszenie i polubiła go, a dwa dni później poślubiła bardzo starego milionera z bardzo, bardzo słabym sercem! Potem wysłała zaproszenie do polubienia Fanpejcza Nihil Quest kilku znajomym i w ciągu tygodnia wyszła za mąż jeszcze za trzech bardzo starych milionerów z bardzo słabymi sercami, którzy to rychło zmarli podczas gang-bangu. Odziedziczyła fortunę!
Bronisław Komorowski z Warszawy choć otrzymał zaproszenie do jego polubienia, nie polubił i przegrał pierwszą turę wyborów z kandydatem PiSu!
Czesław Bokonon z Bydgoszczy nie polubił Fanpejcza Nihil Quest i dzień później okazało się, że musi przejść pilną operację usunięcia wyrostka. Ostatkiem sił przed operacją, Czesław zdążył kliknąć w "lubię to". Operację przeżył, a do tego okazało się, że wyrostek był z czystego złota. Poza tym miesiąc później wygrał w programie "Must be the music"!
Wiesława Potomek poprosiła wszystkich znajomych o polubienie Fanpejcza Nihil Quest i następnego dnia rano znalazła w płatkach śniadaniowych Bursztynową Komnatę!
To nie żart! Nie ignoruj tego, to działa! #potwierdzoneinfo

poniedziałek, 20 kwietnia 2015

Dźwiękowe tortury

Pod koniec zeszłego roku miałem okazję uczestniczyć w kilku sesjach sounddesignerskich z kompozytorami muzyki współczesnej - Dobromiłą Jaskot i Dominikiem Karskim. Sesja taka polega na tworzeniu jak najdziwniejszych dźwięków, które potem obrabia się w komputerze, tnąc je, kompilując, nakładając efekty. Znęcaliśmy się nad fortepianem, skrzypcami, gitarą basową i elektryczną - te dwie ostatnie z mojego arsenału. Jedno takie spotkanie nagrałem na wideo. Najciekawsze chwile możecie zobaczyć poniżej.



Miłka wykorzystała te dźwięki do stworzenia muzyki do spektaklu Samuel Zborowski w Teatrze Polskim w Bydgoszczy. Ja zaś wkrótce później trafiłem na krótką animację Macieja Lorenca, którą chciałem udźwiękowić - i jak się okazało - te sesje były bardzo przydatne. Natomiast wszystkie głosy, jakie słychać w filmiku, to moje własne wokalizy. Nagrałem jakieś pół godziny wycia, skamlenia, pisków, niedźwiedzich porykiwań, krótko mówiąc wszelkiego darcia mordy, które byłem z siebie w stanie wydać. Na pewno jeszcze nie raz ten materiał się przyda... zwłaszcza jeśli... (liczba wielokropków zagęszcza się z każdym słowem, zwiastując wzrastanie napięcia)... wypali plan kręcenia horroru.


A na razie... Devoured Culture.


poniedziałek, 23 lutego 2015

Alert na złodzieju gore

Podobne pojęcie o sprzęcie, który kradną
mieli nasi złodzieje
Udało się odzyskać część sprzętu, skradzionego podczas głośnej (w przenośni i dosłownie) akcji w Bydgoszczy w nocy z 1 na 2 czerwca 2014. Obrabowane zostały wówczas pomieszczenia, gdzie kilka zespołów, w tym mój, miało próbownie. Zginęły, m.in., wzmacniacze, mikrofony, miksery dźwięku, okablowanie i bardzo drogi zestaw blach perkusyjnych. Z tego, co słyszałem, ten ostatni, przynajmniej w części został odnaleziony przez policję jeszcze w czerwcu, gdzieś na złomowisku. Nie zdziwiło to nas, wszyscy zgadzaliśmy się przynajmniej co do jednego - to nie był profesjonalny atak, złodzieje nie mieli pojęcia, co biorą. Policja złapała dwóch gości, ale nie powiedzieli, co zrobili ze sprzętem, a także nie zdołano im udowodnić winy. Na miejscu nie znaleziono ich odcisków palców. Dostaliśmy informację o umorzeniu sprawy i przy kanonadzie teorii spiskowych na Facebooku, ze sprzętem pożegnaliśmy się na zawsze. Za wcześnie.

Zaraz po włamaniu ustawiłem alert na Allegro, który miał mnie powiadamiać o nowych ofertach ze zdefiniowanymi słowami kluczowymi. Wpisałem tam tylko dwa mniej popularne sprzęty, bo od razu założyłem, że oglądanie każdego mikrofonu Shure SM58 mogę sobie odpuścić. Od czerwca 2014 nie było ani jednej oferty sprzedaży miksera Yamahy, jaki mi zginął.

WTEM! 15 lutego. Mail od Allegro podaje linka do Yamahy. Wchodzę. Wygląda jak mój, ale to się przecież zdarza identycznym modelom. Skąd? Bydgoszcz. Robi się ciekawie. Sprzedawca pisze, że wystawia "to co jest na zdjęciu". Bardziej istotne jest jednak to, czego na zdjęciu nie ma - a mianowicie zasilacza. Złodzieje byli tak głupi, że go nie zabrali. Patrzę na inne aukcje sprzedawcy - wśród nich jest mały mikserek, identyczny, jak ten, którego używał nasz perkusista do nagłaśniania metronomu. Też nie ma do niego zasilacza. A gdzież on? Oczywiście, w naszej próbowni - dotrzymuje towarzystwa temu od Yamahy. Pozostały sprzęt to kilka gitarowych kabli (moje i Lulu z Wyroku) oraz bardzo rzadki, butikowy efekt, też własność Lulu. Trafiony zatopiony, wszystkie oferty tej osoby związane z muzyką, wywędrowały z naszej kanciapy.

Sprzedawca ma wystawione jeszcze dwie rzeczy - samochód (widać rejestrację) i złoty łańcuszek. Przy obu jest numer telefonu. Konto allegrowe raczej normalne, znacznie więcej kupionych rzeczy niż sprzedanych, używane od kilku lat, komentarze OK. Nic podejrzanego.

Czas nagli, ludzkość już licytuje nasz sprzęt. Dzwonię na komisariat, gdzie wcześniej prowadzono postępowanie. Każą mi przyjechać z wydrukami. Robię to i godzinę później jestem po zeznaniach (dusza literata drży we mnie z rozkoszy, gdy czytam tę piękną prozę podpisaną własnym nazwiskiem). Sprawa ma zostać przekazana komendantowi, który zadecyduje o ewentualnej akcji.

Zaledwie parę godzin później dostaję telefon - przedmioty będą do odebrania na komisariacie. Ponad to, co było na aukcji, policja znajduje jeszcze domowej roboty przester gitarowy, który wygląda jak radziecka konserwa z doczepioną gałką i opisana mazakiem z braku nalepki. Tacy to byli złodzieje.

Jak się tłumaczył paser? Kobieta (tak, tak, płeć piękna - to się też zgadzało z komentarzami wyśledzonymi przeze mnie na Allegro) twierdziła, że kupiła sprzęt pół roku temu na giełdzie przy stadionie Chemika. Historyjka jakich wiele. Mijają kolejne godziny i aukcje muzyczne znikają z konta, wszystkie oferty zostają odwołane. Łańcuszek i auto zostają.

Naiwnie czy nie, czekamy na ciąg dalszy sprawy. To w końcu tylko część ukradzionego sprzętu i to nie najcenniejsza.

Na koniec apel - ludzie - spisujcie numery seryjne sprzętów. A jak dojdzie do najgorszego, alerty są waszymi przyjaciółmi.

PS Skoro już odkurzyłem tego bloga to jeszcze wspomnę, że parę dni temu minęło 5-lecie "(Also Sprach) Franky" Nihil Quest, pierwszego teledysku w mojej reżyserii. Śpiewam na nim do Shure'a, którego miałem od 2002 roku. Też został skradziony i ze względów sentymentalnych chyba żal mi go najbardziej.

czwartek, 24 lipca 2014

Eight Years After

Oto fragmencik historii bydgoskiego rocka, na wypadek gdyby ktoś chciał o mnie nakręcić film. [Hej,takie rzeczy się przecież dzieją.]

Utwór Mental Slave znalazł się na pierwszej pełnometrażowej płycie Nihil Quest (2011), ale jego tekst to spadek po moim udziale w grupie The Day After. W 2006 roku nagrywaliśmy demo, którego byłem realizatorem, żeby nie powiedzieć wręcz producentem. Aby być boleśnie dokładnym dodam, że jedyne na co nie miałem wpływu to nagranie bębnów, bo te zostały zarejestrowane w Radiu PiK z Mirkiem Worobiejem za konsoletą.

Dalsza historia przypomina coś, co mogło się przydarzyć Black Sabbath, Metallice albo innym tytanom w bólu poszukującym właściwego brzmienia nie patrząc na czas i koszty. Gdzieś w trakcie produkcji płyty otworzyła się możliwość nagrań w Jet Studio pod Koronowem, a ponieważ nie miałem nic przeciwko rezygnacji z roli realizatora, to cała zabawa wkrótce zaczęła się od początku w Jet (wersja numer 2). A potem wszystko jeszcze raz poszło do kosza, w sumie nie wiem dlaczego. Chłopaki przearanżowali materiał i nagrali go jeszcze raz (wersja numer 3), tym razem bez mojego udziału, bo za mikrofonem zastąpił mnie Miko Zieliński, który był z nimi do końca. W efekcie powstała EP-ka Manimal - w chwili pisania tego tekstu można jej posłuchać na Myspace (tak, to jeszcze działa).


Powyższe nagranie pochodzi z 2006 roku (wersja numer 1), przy czym miks i mastering są zupełnie nowe (2014). Wziąłem to na tapetę, żeby nie wypaść z wprawy, no i zawsze też żałowałem, że nie dokończyliśmy nagrań. Może jeszcze kiedyś coś z tej sesji wygrzebię.

Skład wyglądał następująco:
Piotr "After" Aftka - gitara
Michał "Mielew" Mielewczyk - bas
Wiktor Wyka - bębny
Ian Giedrojć - wokal

Miko napisał do utworów TDA nowe teksty, tak więc ja zabrałem do Nihil Quest swoje, tworząc do nich muzykę zupełnie od zera. Mental Slave odrobinę poprawiłem i tak powstała wersja z płyty "1.1 Splendid Isolation". 

Zabawnie było kiedy później Nihil Quest i The Day After grały razem koncert. Nasze rozpiski utworów do zagrania miały te same tytuły co ich, bo mimo zmienionych tekstów chłopacy z TDA roboczo jeszcze używali nazw, które zostały z moich czasów.


A tak brzmiał Mental Slave w wersji Nihil Quest


sobota, 24 maja 2014

Kosi, kosi łapci

Dzisiaj wyjątkowo zapraszam na mój tekst do Jawnych Snów, gdzie trzęsąc się w bezwstydnych pogańskich pląsach, składam hołdy grze Harvester.


czwartek, 8 maja 2014

Heavy metal nie rdzewieje

Oto jest, po ponad roku w bólach produkcji i postprodukcji, pierwszy film dokumentalny w mojej reżyserii. Poniżej trailer, a więcej dowiecie się na stronie poświęconej filmowi "Do ostatniej kropli krwi".

Plakat autorstwa Joanny Studzińskiej / tulipart.pl


czwartek, 5 września 2013

Człowiek człowiekowi Gawlińskim

- Jestem pazernym fiutem - zdradził naszej redakcji Robert Gawliński
Żeglując po internecie trafiłem na wiadomość już dość starą (luty 2013), ale z uwagi na branżę dla mnie interesującą. Zespół Wilki zorganizował otóż konkurs na teledysk. Nagrodą było to, że owo dzieło stanie się oficjalnym teledyskiem puszczanym tu i tam, a nawet gdzie się da ku chwale zespołu, który Interia w swym newsie nazwała "legendą polskiego rocka". Kawalarze.

Na zrobienie clipa legenda dała miesiąc od ogłoszenia tej wspaniałej wieści. Niby nie jest to mało, ale nie jest to też dużo, zwłaszcza że news się musiał rozpropagować po sieci. Dodając to, że konkurs był dla amatorów, którzy mają zazwyczaj jeszcze inne rzeczy na głowie poza robieniem dobrze Robertowi Gawlińskiemu, to zdecydowanie jednak dali za mało czasu. Ale niech.

A teraz zniewaga do złamania, która czai się w regulaminie. Panie i Panowie, ustęp V, punkt 3, voila:

3. Szczegóły przeniesienia majątkowych praw autorskich do Materiału laureata na Fundatora regulować będzie umowa, zawarta w tym zakresie pomiędzy laureatem a Fundatorem, z tym zastrzeżeniem, że kwota wynagrodzenia z tego tytułu nie będzie wyższa niż 100,00 (sto) złotych.


Tak, tak, nasza legenda rocka chciała żeby clipa im zrobić za stówę. I podkreślmy, że to nie jakaś zabawa dla fanów lubiących kręcić filmiki komórką, w której zapewne nagrodą mogło być buzi od Roberta i to by wystarczyło, ale miał powstać "oficjalny" czyli profesjonalnie zrealizowany clip.

- To nie mogło wypalić - pomyślałem sobie, a że rzecz się odbywała na początku roku, to wystarczyło sprawdzić. I co?

Tako skowyczą Wilki:
Przejrzeliśmy wszystkie zgłoszone klipy. Jak zawsze w przypadku konkursów, poziom nadesłanych prac był maksymalnie zróżnicowany. Niestety żadna z nich nie spełniła artystycznych oczekiwań stawianych oficjalnym teledyskom, więc po długich naradach jury zdecydowało się zakończyć konkurs bez wyboru laureata.

Do tego było jeszcze obowiązkowe słodkie pierdzenie w kierunku uczestników za ich zaangażowanie itd. Na pewno się wszystkim od tego lepiej zrobiło.

Ile zarabiają Wilki za koncert? Pewnie więcej niż do 100 zł? Gdyby rzucili choćby 2000 złotych jako nagrodę to pewnie mimo narzekań, że za takie rzeczy się płaci znacznie więcej, kupa ludzi ze środowiska offowego, mających sprzęt i doświadczenie by się za to wzięła.

Podsumowując - dziany, popularny zespół chciał dostać za darmo warty grubą kasę produkt od ludzi, którzy ciężko na niego musieli pracować. Gdyby nie nazwali tego konkursem, to można by to nazwać wyłudzeniem. Ok, ja rozumiem, żyjemy w kapitalizmie, zjedz zanim ciebie zjedzą, to brutalny system, ale czy nawet dla osoby publicznej naprawdę nie ma jakiejś granicy pazerności?


Dzizus fakin krajst, Robert, sto złotych, naprawdę?

sobota, 10 sierpnia 2013

Kapitalna dekapitacja

Alice Cooper ma dobrze opanowane uwalnianie się z kaftanu bezpieczeństwa - śpiewając „The Ballad of Dwight Fry” robi to na scenie od 1971 roku. Fot. J. Studzińska / tulipart.pl
 [Tekst do fotoreportażu dla Expressu Bydgoskiego / Nowości, opublikowany 9 sierpnia 2013 pod tytułem "Rockowy teatr grozy". Z konieczności niestety dość krótki, choć pisać było o czym]  


Zrobił karierę na szokowaniu. Choć dziś już nie budzi kontrowersji, to koncerty Alice'a Coopera wciąż są spektakularne, o czym mogła się przekonać kilkutysięczna publiczność Festiwalu Legend Rocka w Dolinie Charlotty koło Słupska.

Alice Cooper jest wcieleniem spalonej na stosie czarownicy i choć wiadomo, że od samego początku był to chwyt reklamowy, to nietrudno pomyśleć, że ten charyzmatyczny facet ma w sobie jednak coś nadnaturalnego. 65-letni wokalista arogancko przegania swoich muzyków po scenie, ciągnie za włosy, smaga batem. Każdy gest jest teatralny, Alice ani przez chwilę nie pozwala spuścić z siebie oczu. Gdy rzuca pod scenę laskę, przed dobrych kilka minut trwają zmagania fanów o trofeum.

Początek koncertu to najbardziej znane utwory Coopera w jego ponad 40-letniej karierze. Niestety, mając 26 płyt do wyboru, trudno każdej z nich poświęcić nawet trochę czasu. Wreszcie przygasza się światło, rozbrzmiewa piosenka „Witajcie w moim koszmarze” i rozpoczyna się czas na horrory.
Kaftan bezpieczeństwa, sadystyczna pielęgniarka, trzymetrowy Frankenstein - wszystkie utwory mają swoje atrakcje, które ostatecznie bledną przy niesławnej inscenizacji egzekucji na gilotynie.  W finale kat obnosi odciętą głowę wokalisty, podczas gdy zespół gra piosenkę na cześć nekrofilii.

Śmierć była też motywem przewodnim następnej części koncertu, hołdu dla „martwych pijaków”, przyjaciół Coopera z czasów młodości - Jima Morrisona, Johna Lennona, Jimiego Hendriksa i Keitha Moona (The Who).  Klasyczne utwory zachwyciły publiczność, ale Alice wypada w tym materiale dość przeciętnie.

Końcówka to utwory obowiązkowe, czyli „I’m Eighteen” - wyznanie osiemnastolatka (Alice'owi bliżej teraz do 80., więc podpierał się kulą) oraz rozsławione przez MTV „Poison”. Chwila oczekiwania na bis i publiczność dostaje jeszcze „Schools Out” z wplecionym „Another Brick in The Wall” (grupy Pink Floyd), podczas którego latają balony z konfetti, atakowane przez wokalistę szablą.

Był to dopiero drugi występ Coopera w naszym kraju. Jednak on sam mówi, że na emeryturę pójdzie co najmniej w tym samym wieku, co starszy od niego o parę lat Mick Jagger. Po doskonałym przyjęciu zespołu w Dolinie Charlotty jest więc być może szansa na choćby jeszcze jedną na polskich ziemiach dekapitację.

Orianthi błyskotliwymi solówkami udowadniała, że nie jest tylko ładną twarzą w zespole. Trafiła do niego po śmierci poprzedniego pracodawcy... Michaela Jacksona. Fot. J. Studzińska / tulipart.pl

środa, 24 lipca 2013

Happy end [opowiadanie]



Słońce zachodziło, kończąc kolejny szary dzień. Dreptałem drogą wzdłuż kanału bydgoskiego ignorując mżawkę, zimno i błoto, mając tylko siebie by ponarzekać na kretyński pomysł spaceru. Nie lubię ani natury, ani chodzić, a już zwłaszcza nie lubię tego miejsca.

Widać miałem jednak dzień na dziwne zachcianki, bo przechodząc koło wyjątkowo gęstych szuwarów, nagle zapragnąłem w nie wejść i rozejrzeć się trochę.

Od dawna podejrzewałem, że mam instynkt detektywa i być może to on wówczas zadziałał. Czy tego się więc właśnie spodziewałem w tej kupie zamoczonego zielska? Porzuconej damskiej ręki, z elegancko umalowanymi na czerwono paznokciami?